In de veertiger jaren van de 19e eeuw kwam in Nederland de discussie opgang om in de Nederlandse koloniën de slavernij af te schaffen. In 1863 werd de slavernij in de Nederlandse gebieden afgeschaft. De afschaffing van de slavernij betekende te kort aan arbeidskrachten op de plantages.
In navolging van de Portugezen die Chinezen contractarbeiders naar hun koloniën haalden, besloot de Nederlandse regering ook contractarbeiders voor de plantages te werven. Op 8 september 1870 ging het Traktaat in werking waarin de rechten en plichten van contractarbeiders en plantagehouders werden vastgelegd. Dit traktaat gaf toestemming om uit andere werelddelen contractarbeiders naar Suriname te brengen en dezen weer terug te brengen naar het land van herkomst na het uitdienen van dit contract. Uit Brits-Indië (India) vertrokken in de periode 1873-1917 ruim 34000 Hindoestanen (circa 80 procent Hindoes en 20 procent Moslim) om op de plantages te gaan werken als contractarbeiders.
Een derde van de Hindoestanen zijn na het uitdienen van het contract terug gegaan naar India.
In 1916 kwam een abrupt einde aan de migratie als gevolg van het opkomende nationalisme. De Indiërs gingen contractarbeid zien als een verkapte vorm van slavernij.
De contractarbeiders die hun contact niet uit dienden werden strafrechtelijk vervolgd wegens contractbreuk. In Brits-Indië werd dit systeem als verkapte slavernij gezien. In 1922 werd het vervoeren van contractarbeiders formeel beëindigd door dit te bekrachtigen in de Emigration Act.
In de eerste 19 maanden van de immigratie was het sterftecijfer (circa 20 procent) zeer hoog. Later is dit sterftecijfer gedaald door de hygiëne op de zeilschepen te verbeteren en de kortere reisduur. Klimaatsverandering en zware plantage-arbeid droegen bij aan het hoge sterftecijfer.
Vanaf 1879 ging men over van een vluchtige controle naar een uitgebreid gezondheidsonderzoek bij aankomst.
De ruim 25.000 Hindoestanen die gebleven zijn in Suriname hebben nu ongeveer 300.000 nakomelingen waarvan 150.000 in Nederland. Dat is ongeveer dertien levende personen per immigrant.
Meer informatie over je eigen familie en over andere Hindoestaanse migranten zijn te vinden op de een speciale website van het nationaal archief.
Meer informatie over de geschiedenis van de Hindoestaanse immigratie vind je op de website van het Sarnamihuis.
